replika saatve varlık bilgileri78

replika saatve varlık bilgileri78 sizlere en güzel bilgileri yazan replika saat dediki bir münasebeıın Mekân, kendindelerin birbirlerine nispede bağımsızlığı (ihrak ve bağımsızlığın "lum" kendmdeye mevcudiyet olduğu bir varlıkta açığa çıkan, keiKİiıulelerin lam bağımsızlığıdır; varlıklar sanki hiçbir münasebete sa-hıp değillermişçesine, bu münasebeti dünyaya getiren varlığa görünebildikleri yegane yoldur bu; yanı salı dışsallıktır. Ve bu dışsallık, düşünülen buradakiler-den ne birine ne de öiekine ait olabildiğinden ve aynca tümüyle lokal bir olumsuzluk olarak kendi kendisinin tahripçisi olduğundan, ne kendiliğinden olabilir nede “oldumlmuş olması" mümkündür. Kendi-için, bütüne ve buradakine ortak mevcudiyet olarak mekânsallaştıran varlıktır; mekân dünya değildir, her zaman dış çokluk halinde dağılarak, bütünlük olarak kavranan dünyanın hareketli münasebetleridir. Mekân fon da, form da değildir, her zaman formlar halinde dâgılabilen fonun idealliğidir, ne devamsız olan ne de devamlı olandır, devamlının sürekli olarak devamsıza geçişidir. Mekânın varlığı, kendi-içınin varlığının olmûsını sağlarken varlığa hiçbir şey katmayışının kanıtıdır, mekân sentezin idealliğidir. Bu bağlamda, hem kökenini dünyadan devşiren bütünlüktür, hem de buradakilerin kaynaşmasına götüren hiçtir. Mekân somut görü aracılığıyla yakalanmaya İzm vermez, çünkü yoktur ama durmadan mekânsallaştınlır. Mekân, varlık kipi zamansallaştırmak olan bir varlık olmaksızın dünyaya gelemeyen za-mansallığa bağımlıdır ve zamansallık içinde ortaya çıkar, çünkü bu, varlığın, varlığı gerçekleştirmek üzere ekstatik olarak kaybolma tarzıdır. Buradakinin mekânsal özelliği sentetik olarak buradakiye eklenmez, bu özellik onun “veri”dir yalnızca, yani fonun kendisi formlar çokluğu halinde dağıldığı zaman, münasebet baş-hhuradakılerk dış müna.sebeller çokluğu halinde çökebildiğinde buradakinin fonla olan dışsallık münasebetidir. Bu bağlamda, mekânı, duyarlığımızın aprio ri yapısıyla fenomenlere dayattığı bir form olarak tasarlamak beyhude olur: me kân bir form olamaz, çünkü o hiçbir şey değildir; tersine, olumsuzlama dişine hiçbir şeyin kendindeye kendi-için aracılığıyla -ve yine, birleştirdiği şeyi el de
gi varlık tipine sahip olduğunu belirlemek kalıyor. Onun huradak
ufak bir yeni özellik kazandırmaksızın onları kuşatır : onları ne iseler o ojj rakır. Bu bağlamda, Spinoza’mn “Omnis determinatio est negatio”* mûlûnü, Hegel’in sonsuz bir zenginlik içerdiğini söylediği bu ünlü fon ğişiirmek ve onun yerine, kendi kendisinin belirlemelerini daha olacak lığa ait olmayan her belirlemenin ideal olumsuzlama olduğunu söyleme da>Tz. 21aten başka türlü olması da düşünülemez. Şeyleri, ampirik-eleşii kolojizmin yapacağı tarzda tümüyle öznel içerikler olarak düşûndûgûıı öznenin, nesnelliğe doğru bir geçişe dair her türlü umudu yok eden ekstatik içkinlik içinde şeyler olmadıkça bu içerikler arasındaki iç sent suzlamalan gerçekleştirebileceği düşünülemez. Kaldı ki, kendi-içininc kınlıklar arasında birtakım biçimsizleştirici sentetik olumsuzlamalar g ^ğini de düşünemeyiz. Bu bağlamda, nesnellik derken doğası geıegi olan şeyi —ya da, nesneyi şu ya da bu biçimde gerçekten oldugı^ Her belirleme bir olumsuzlamadır.
' 0iTikün değildir. Şu halde olumsuzlamanın dışarıdalığı bile onun “havada”, l^^pjındenin olduğu kadar kendi-içinin de dışında kalmasını gerektinr. Ama öte tam da dışsallık olduğu içindir kı, kendi aracılığıyla olamaz, bütün daya-ıı.ıkİ£»'' reddeder, doğası gereği “unselbststândig”dir ve yine de hiçbir töze katıl-lîiümkûn değildir, O bir hiçtir. Gerçekten de mürekkep hokkası masa olma-jıJi-aym şekilde pipo, ya da bardak, vb, olmadığı- içindir ki, biz onu mürekkep hokkası olarak kavrayabiliriz. Ama yine de, “mürekkep hokkası masa değildir” dersem, hiçbir şey düşünmem. Belirleniş, böylece içyapı kimliğiyle şeye de bilince de aii olmayan, ama varlığı, kendindenin kendi farksızlığı içinde kendi olmayan her şeyde açığa çıkan bir iç olumsuzlamalar sistemi ortasında kendi-ıçın tarafından onılmış-varlık (etre-citel olan bir hiçtir. Kendi-için, o olmayanı kendinde aracılığıyla duyurduğu ölçüde, iç olumsuzlamanın kipinde, kendindenin farksızlığı da kendi-içınin daha olacak olduğu olmamanın
birini değiştirecek olursa ötekiler de aynı biçimde değişirler ve kimbilir}^ sa uyarınca birbirlerine bağlanmış oldukları için değil, temelde bir ve lıktan başka bir şey olmadıkları için değişirler. Bu bağlamda varlığmi^ç^ tüm varlıktır; onun mutlak olumsallığının mevcudiyetidir, farksızlığa mezliğidir; niteliğin kavranışı varlığa buradaki gibi varlık vardır olgusunj^ kaça hiçbir şey katmaz. Nitelik bu bağlamda varlığın bir dış veçhesi, çünkü varlık, “içeri”ye sahip olmadığından “dışan’ya da sahip olamaz niteliğin olması için, doğası gereği varlık-olmayan bir hiçlik için varlığın gerekir. Oysa varlık kendinde nitelik değildir, bununla birlikte niielikteı fazla ya da daha az bir şey de değildir. Ama nitelik, “vardır”ın sınırlan için ğa çıkan bütünüyle varlıktır. Hiçbir şekilde varlığın dışarısı değildir,vari ilk için değil de yalnızca kendini varlık oldurmayan şey için (var) olabildi de, bütün varlıktır. Kendi-içinin nitelikle ilişkisi ontolojik ilişkidir. Nite •üsü hiçbir şekilde bir verinin edilgin temaşası olmadığı gibi, zihin del :ilde bu temaşanın içinde ne ise o olarak duran, yani temaşa edilen İt ispetle farksızlığın kipinde kalan bir kendinde değildir. Amakendi-i ilse onu nitelik aracılığıyla kendine duyurur. Kırmızıyı şu
ıclig'" yoluyla yakalanışı Husserl’in öngördüğü gibi, “doluş” (Erfül-)(lcgil. bu niıeliğin belirlenmiş boşlüğu olarak bir boşluk enformasyonudur.
bu bağlamda, durmadan erimdışı kalan mevcudiyeltır. Bilginin betimle-"'^hiçiıulcn hemen her zaman besinsel nitelikledir. Epıstemolojik felsefede
ııköncesi-deyişler hâlâ fazlasıyla çok ve bilmenin yemek olduğu, yanı bili-yutmak, onunla dolmak lEr/üIlungl ve onu sindirmek olduğu o ilkel yalamadan (bunu daha ileride anlayacağız) hâlâ kurtulabilmiş
mutlak bir yakınlık münasebeti -nitelik “oradadır", bize musallattır- içinde yer alma olgusu üzerinde dumrken algının kökensel fenomenini de daha iyi anlayacağız, ama o yakınlığın bir mesafeyi içerdiğini eklemek gerekir. Nitelik, dolaysız bir şekilde erimdışı olan şeydir, tanım gereği, bizi kendi kendimize bir hoşluk olarak gösteren şeydir. Tıpkı erimdışmdaki yiyecekleri görmenin Tanta-los'un açlığını kamçılamış olması gibi, nitelik temaşa edildiğinde varlığa susamışlığımızı yalnızca daha da çok artıran şeydir. Nitelik, bizim olmadığımız şeyin ve bizden esirgenmiş olan varlık kipinin belirtisidir. Beyazın algılanması, kendi-ıçinin renk olarak varolmasının ilkesel imkânsızlığının, yani ne ise o olarak va-rolamayacağının bilincidir. Bu bağlamda, varlık, kendi nıteliklennden ayrılmamakla kalmaz; aynca niteliğin her türlü yakalanışı da bir buradakinin yakalanışıdır, hangisi olursa olsun nitelik kendini bize bir varlık olarak gösterir. Gözlerim kapalıyken aniden burnuma gelen bir koku, daha öyle kokan bir nesneye o kokuyu atfetmemden bile önce, öznel bir izlenim değil esasen bir Izohu-varlılziır; sabahleyin, kapalı gözkapaklanmm arkasından gözlerime giren ışık, esasen bir ışık-varlıktır. Niteliğin olduğu hakkında biraz düşünüldüğü takdirde apaçıklığı ortaya çıkacak olan şey budur işte. Nitelik, ne ise o olan varlık olarak, bir öznelliğe pekâlâ görünebilir, ama ne değilse o olan ve ne ise o olmayan bu öznelliğin dokusu içine sıkışması mümkün değildir. Niteliğin bir nitelik-varlık olduğunu söylemek onu tözü andıran gizemli bir dayanakla donatmak değildir, sadece onun varlık kipinin “kendi-için”in varlık kipinden radikal bir şekilde farklı olduğuna işaret etmektir. Nitekim, beyazlığın ya da ekşiliğin varlığı, hiçbir şekilde
' Sartre, “Husserl’in Fenomenolojisinde Bir Temel Düşünce: Yönelmişlik” başlığını taşıyan, Ocak 1939 tarihli bir makalesinde, “bilmek" eyleminin, özünde bir “içselleştirme” olduğu düşüncesinden hareket eden epistemolojinin, bilgi edinmeyi “beslenmeci” benzetmelerle ortaya koyuşuna dikkat çeker: “Onu gözleriyle yiyordu! Bu lumce ve birçok başka işaretler, bilmenin yemek olduğunu söyleyen, idealizmin ve realizmin ortak yanılsamasını yeterine ortaya koymaktadır...replika saat yazdı..